अस नेहमी का होत?

अस नेहमी का होत, की मित्रांच्या फालतू नखरे सुरु होतात. आणि त्यामुळे मी ज्यावेळी कॅन्टीनमध्ये जात असतो. आणि ती जेवण करून निघालेली असते. अस नेहमी का होत, की मित्राला एखादी मुलगी आवडते. आणि तो तिची माहिती मला शोधायला सांगतो. अस का? नेहमी मला तिची आठवण येते. सगळीकडे तीच दिसते. आणि तीच आवडते. स्वप्नातही मी तिलाच शोधतो. नेहमी अस का होत की, ती समोर आली की माझी गडबड होते. तिच्याशी बोलायची खूप इच्छा होते. पण समोर गेले की सगळ फूस होत.

अस का? ती असते पण तिला मी असल्याची जाणीवही होत नाही. तिच्या डेस्कवर तो नारळ येतो. आणि माझे डोके फिरते. अस का होत? मी नेहमी तिच्यासाठी तडफडतो. ती नसेल तर जेवणात मन लागत नाही. जेवणही धड जात नाही. व्यायाम करतांना तिचा चेहरा आठवला की त्रास व्हायचे बंद होते. ती माझ्याशी बोलली नाही तर माझा मूड कशातच लागत नाही. अस का होत की, समोर ललना असतांना देखील फक्त तिचीच ओढ लागून राहते. मित्रांसोबत असतांना सुद्धा एकटेपणा वाटतो. दिवस इतका भरकन का जातो? इतक्या लवकर विकेंड का येतो? आणि अस का की मी जातांना ती ‘अवे’ असते.

अस नेहमीच का होते? मला ती सोडून दुसर्या कोणत्याच गोष्टीत रस का येत नाही. ती नाही तर काहीच नाही अस का वाटते. आई वडिलांनी दाखवलेली स्थळात तीच स्थळ का नसते? ती हसल्यावर सगळ छान का वाटते? तीच एवढी छान का वाटते. तिच्याशी कितीही बोललं तरी समाधान का होत नाही? आणि नेहेमी नेहमी तिच्याबद्दलच बोलावं अस का वाटत. अस का? तिचाच विचार का? फक्त तीच का? तिचा चेहरा सारखा डोळ्यात का? नेहमी मलाच तिची आठवण का? सगळीकडे, प्रत्येक मुलीत फक्त तीच का दिसते? तिला का अस होत नाही. माझी हिम्मत का होत नाही. तिचा डेस्क माझ्या जवळ का नाही. ती माझ्या सोबत का नाही. रात्री देखील तिचाच विचार का? झोप का येत नाही. अस नेहमीच का होत?