कॅटेगरी: नोंद

चायनीज! आम्ही चिनीमातीच्या ‘लाल’ चिंग च्यांगचे जाहीर आभार मानतो. सर्व चिंग च्यांग आणि चिंगीने जो लाल आणि पिवळा आणलेला महापूर पाहून आम्ही देखील गदगद झालो आहोत. काय प्रेम म्हणावे? प्रत्येक रस्त्याच्या कडेला तुमचे प्रेम पाहून आम्ही ‘लाल’ होणार नाहीत तर नवलच. ती आमच्या लोकांची रस्त्याच्या कडेला उभा राहून ‘करण्याची’ सवय यामुळे नक्कीच कमी झाली असेल. काय बोलाव! पहा ना, किती महान काम केलंत, अन्नाचे विविध पदार्थ कसे असतात, हे आम्हाला माहीतच नव्हते. कितीही नावे उच्चारता आली नाहीत तरी पदार्थ एकाच पद्धतीचा. त्या शेवया आणि ते सूप, आणि त्या दोन काड्यांनी खायची पद्धत. वाह वाह! किती व्यायाम होतो. भूकही वाढते. त्यामुळे खाल्लेलं पचते देखील. पोट बिघडू नये, हेच बहुदा त्यामागील लॉजिक असावे. नाहीतर आम्ही, हाताने पट्टा सुरु. (more…)

वर्तमानपत्रातील ‘ए राजा’ची बातमी वाचून ह्या सरकारची किळस येते. डोके फिरते. रात्रीचे अकरा वाजलेले असतात. मी संगणक सुरु करतो. मी नोंद लिहायला बसतो. नोंदीचा विषय ‘ए राजा’. शंभर एक शब्द होत नाही तोच तिची आठवण येते. मी तीचा ‘फोटो’ न्याहाळत बसतो. तिचे पाणीदार डोळे. अस वाटते, ते काहीतरी बोलत आहेत. अर्धा तास निघून जातो. तिची खूप आठवण वाढते. मन त्या मृगजळामागे धावते. अनेक प्रश्न निर्माण करते. दिवस डोळ्यासमोर येतो. ती कधी माझ्याशी स्वतःहून बोलणार याचे मन विचार करू लागते. मेंदू तिला दहा दिवसांपासून साधी आठवण देखील आली नाही, याची जाणीव करून देते. तीच्या मनात आपल्यासाठी काहीच जागा नाही, हा निकर्ष निघतो. (more…)

घटस्फोट! खूप आनंद होत आहे. काय करू काय नाही आणि अस झाल आहे. कालच एका स्थळाचा ‘मला’ पाहण्याचा कार्यक्रम झाला. मला ते ‘स्थळ’ पसंत आहे. आणि तिलाही ‘मी’. दोघांची पसंती झालेली आहे. बस काय तो ‘होकार’ येणे बाकी आहे. त्यांचा ‘होकार’ आणि ‘प्रेमपत्र’ आले की, माझ्या सध्याच्या ‘भार्या’ला घटस्फोटाची नोटीस देऊन टाकील. खूप नखरे सहन केले तिचे. आणि विशेषत: तिच्या आईची. जणू काय माझाशी लग्न केले म्हणजे ‘उपकार’ केल्याची भाषा. तशी तिची काय चुकी म्हणा? ‘सासू’बाई. फारच पाडून बोलायच्या. चुका त्या करणार, आणि ‘सॉरी’ मी म्हणायचे. वर्षभर सहन करतो आहे.

सासरी आल्यापासून, म्हणजे पहिल्या महिन्यात हनिमूनचा सॅडमून केला.  हे जुने ‘मंगलसूत्र’ दिले. घराच्या चाव्याही जुन्याच. कामही तसेच. सासूबाई कायम पाणउतारा करायच्या. नवीन स्थळे माझी पत्रिका पहायच्या. पण पाहण्याचा कार्यक्रम होताच नसायचा. बर एक घरंदाज स्थळ मागे लागलेलं. पण मी इतका ‘फ्लेक्स’बल नाही तिच्या कामात. शेवटी काल त्यांचा दुपारी कार्यक्रम झाला. फार फार तीन मिनिटांचा. त्यांना मी माझा स्पष्ट नकार सांगितला. त्यानंतर रात्री त्या नव्या स्थळाचा कार्यक्रम ठरलेला. नऊ वाजता ओबामाच्या गावातील थोडक्यात ‘युएस’चे स्थळ आले.

जवळपास चाळीस मिनिटे कार्यक्रम झाला. आता मुलीच्या आईला मी पसंत आहे. अजून मुलीला मी प्रत्यक्ष पाहिलेलं नाही. पण नेटवर तिचे रूप पहिले आहे. इतकी सुंदर नाही आहे. पण ठीक आहे, चालेल मला. बस तिच्या वडिलाच्या फोनची वाट पाहत आहे. बस एकदा ‘हुंड्याचे’ बोलून झाले म्हणजे फायनल. त्यांनी होकार कळवला की, मी इकडे घटस्फोटाची तयारी करतो. पुढील महिन्यात, बार उडवून टाकील. चला खूप मोठ काम झाल आहे. म्हणजे त्याच्या होकारानंतर मी ‘अप्सरा’ला मनातील सांगून टाकील. असो, उत्तर तर स्पष्टच आहे. पण तरीही, तिला मनातील सांगेन. मागील दोन दिवस कसे गेले म्हणून सांगू. ढकलले.. आज ती किती छान दिसते आहे ती! खूप खूप छान! मला तर तिला पाहून आताच कंट्रोल होत नाही आहे. काय यार, ती अजून एकदाही माझ्याकडे साधे पहिले नाही. बोलायचे तर दूरच आहे. बस एकदा होकार आणि ते प्रेमपत्र येवू द्या. तिला मनातील सांगून टाकील. आणि हिला ‘घटस्फोट’.

स्वभाव ही खुपंच मजेदार गोष्ट आहे. तो प्रत्येकाचा वेगवेगळा असतो. म्हणजे नेमक काय हे सांगता येणार नाही.आपले वागणे

स्वतःचे निरीक्षण करून पहा. मी जसा घरी असतांना वागतो. तसा बाहेर किंवा इतर ठिकाणी वागत नाही. सर्वांचेच जवळपास असेच असते.

माझा एक मित्र आहे. त्याला राग आल्यावर तो समोरच्या व्यक्तीला मनाला टोचेल असे बोलतो. आता त्याच्या घरी देखील तो तसाच आणि बाहेरही तसाच.

काल मैत्रिणीला दिलेला पेन ड्राईव्ह आणायला गेलो होतो. निघतांना काकूंना, फराळाला या अस म्हटलं. लगेच माझी मैत्रीण ‘फक्त काकूच का?’ अस म्हणाली. मैत्रिणी बद्दल काय बोलावं? प्रत्येक गोष्ट मनाला लावून घेते.

माझा स्वभावाबद्दल थोडक्यात बोलायचे झाले तर, ‘जशास डबल तसे’ असा आहे. आता नेमक कसं सांगू? माझा पीएम यावर नीट बोलू शकेल.

अप्सरा खुपंच रागीट आहे. राग नाकावर असतो. प्रत्येक जण जितका प्रेमळ तितकाच रागीट असतो. जितका चांगला तितकाच वाईट देखील.

आपण आपल्यातील वाईट रूप लपवून ठेवतो. आईचा स्वभावात सडेतोडपणा! जे आहे ते तोंडावर सांगणे. माझे वडील काही बोलत नाही. आपल्या कृतीतून दाखवतात. त्यामुळे प्रत्येकाचा स्वभावाच विशेष आहे.

स्वभाव बदलणे खुपंच अवघड आहे. थोडक्यात आपण स्वतःला नवीन रूप दिल्याप्रमाणे असते. गांधीजींनी गोळी खाल्ल्यावर ‘हे राम’ म्हटले. कदाचित राहुल बाबा ‘हे मॉम’ म्हणेल.

जसे आपण असतो तसे दिसतो. काही व्यक्ती पाहिल्यावर आपल्याला नकोसे वाटते. तर काही ‘लव्ह एट फस्ट साईट’.

प्रत्येकाच्या स्वभावावर ते अवलंबून असते. स्वभावसारखे असतील तर मैत्री होते. काहींचा स्वभावच मनमिळावू असतो. त्यांचा मित्रपरिवार बनतो. काहीजण एकलकोंडे.

शेवटी सगळंच स्वभावावर अवलंबून असते. म्हणजे जर बुशचा स्वभाव आपल्या मनमोहनसिंग सारखा असता तर.. अमेरिकेत अजून दहावीस इमारतीवर विमाने येऊन धडकली असती.

वातावरण आणि परिस्थिती यावर स्वभाव बनतो. काहींना घराचा सहवास कमी मिळाला तर त्यांना ‘घराबद्दल ओढ’ निर्माण होते. काहींचे अगदी उलटे.

थोडक्यात, मला फक्त अस म्हणायचे आहे की स्वभाव आपल्याला सुधारू अथवा बिघडून टाकू शकते.

एकदा तरी! मी स्वतःला बदलायचा प्रयत्न करीत आहे. गेले दोन दिवस खूपच ‘कठीण’ गेले. कठीणच शब्द योग्य आहे. क्षणाक्षणाला सगळेच बदलते आहे. मी तिचा विचार कमी करायचा खूपच पर्यंत करीत आहे. यार पण हे प्रेम, एखाद्या आगीप्रमाणे आहे. मनाची मशाल उलट केली तरी ही आग पुन्हा वरच्या दिशेने. काय करू? ती दिसली की, मी मनात ‘तिला आपल्याबद्दल काहीच वाटत नाही’ असा जप सुरु करतो. किती कठीण आहे यार हे माझे मन. माझेच ऐकत नाही आहे. (more…)