हेमंत आठल्ये

जसा दहशतवाद्यांना कोणताच धर्म नसतो. तसा क्रेडिटकार्ड वाले, पॉलिसीवाले, लोन वाले आणि हे एच आर वाल्यांनाही काही धर्म नसतो. मागे लागले की पिच्छा सोडतच नाही. जवळपास सगळ्याचं कंपन्यांत एच आर ‘मुली’च का असतात? हा प्रश्न कायम मला पडतो. आजकाल नवीन कंपनी शोधतो आहे, त्यामुळे दिवसातून किमान दोन चार फोन येतात. कामाचा एकही नसतो. कधी क्रेडीटकार्ड घ्या, तर कधी पॉलिसी आणि नाहीतर तर एच आर. सगळ्याचं पोरी. बापरे काय बोलतो आहे मी! ते सुद्धा आज. महात्मा फुले आज स्मृती दिन आहे. (more…)

कृष्णलीला! सुदामा पुण्यात एका मोठ्या कंपनीत नोकरीला लागतो. नवीन कंपनीत कोणीच मित्र नसल्याने तो एकटा रहात असतो. कंपनी आणि घर हाच काय तो दिनक्रम. दोन-अडीच महिन्याने त्याची ओळख एका ‘कृष्ण’ सोबत होते. हळू हळू मैत्री वाढते. तसा कृष्णही भारीच असतो. दुसऱ्याच महिन्यापासून ‘लीला’ दाखवायला सुरवात करतो. एके दिवशी सुदामा काम करीत असतांना त्याच्या डेस्कवर येतो. सुदामा आनंदाने त्याच्याशी गप्पा मारायला सुरवात करतो. खर तर कृष्णाला सुदामाच्या मानाने दीडपट पगार. पण तरीही ‘मदत’ मागतो. सुदामाने कारण विचारल्यावर, ‘मला तुझ्या बँकमधील अकौंट असलेल्या माझ्या बाबा वासुदेवांना गावी पैसे हवे आहेत. माझ्या बँकेने पाठवले तर, वेळ लागेल. तू पाठव. मी हवं तर दुपारीच पैसे वापस करील’ अस कृष्ण सुदामला सांगतो. सुदामा कृष्णाच्या या अडचणीत त्याची मदत करायचे मान्य करतो. आणि ताबडतोप पैसे वासुदेवाच्या अकौंटमध्ये टाकतो. (more…)

कसं विसरायचे? आता हे रोजचेच रडगाणे आहे. ते हल्ला करतात. शे दोनशे मारतात. आम्ही नुसते पाहतो. फार फार तर चीडचीड करतो. आणि सरकार ‘शांतता’ पाळण्याचे आवाहन करते. हे सगळे मिडियावाले, राजकारणी त्या हल्ल्यांना ‘भ्याड’ म्हणते. त्यांची दहा सडक छाप, चौथी नापास पोर येतात. आमच्या इथे अंधाधुंदी गोळीबार करतात. आमची लोक मारली जातात. त्यांचे दोन लोक सीएसटीमध्ये नाचत गोळीबार करतात. त्यांच्याकडे ‘ए के फोर्टी सेवन’ आणि आमच्याकडे मेणबत्या. बर ‘कसाब’सा एक सापडतो. झालं! त्याला ३१ कोटींचे ‘पॅकेज’. ज्यांनी पकडले त्या पोलिसांच्या घरी अजून साधी मदतही मिळत नाही. तो थुंकतो काय, हसतो काय. आणि आमची कुत्र्याच्या जातीची मिडिया दिवसभर तेच तेच वर्षानुवर्ष उगाळत बसते. (more…)

‘मी’ आणि ‘ढ’ हे समानार्थी शब्द आहेत. शैक्षणिक आयुष्यात ‘ढ’ हीच एकमेव पदवी मिळाली. समस्त आठल्ये घराण्यात मी सोडून, बाकी सगळीकडे हुशारीचा सुकाळ आहे. माझी बहीणाबाई, शालेय जीवनात चुकूनही ऐंशी टक्यांच्या खाली आली नाही. बी.इ ला स्कॉलरशीप मिळवली. एम.इ नंतर आता पीएचडी करती आहे. माझे बंधुराज त्यांच्या शालेय जीवनात नवद्दीच्या घरात. पहिला क्रमांक त्याच्यासाठी कायमचं ‘राखीव’. माझी लहान बहिण चित्रकलेत पारंगत तर आहेच. पण अभ्यासात देखील सत्तरी नेहमीची. माझा लहान भाऊ एकपाठी. कला त्याच्या अंगातच आहे. तोही सत्तरीच्या खाली कधी अजून आलेला नाही. (more…)

प्रिय ‘सोनियाच्या अंगणातील’ फुलांनो, आयुष्यात एखादा तरी ‘आदर्श’ असावा. आता आमच्याही पिताश्रींनी ‘आदर्श घे’ असे अनेकदा सांगितले. पण आम्ही कधीही तसा घेतला नाही. पण आता सर्व सारासार आणि ‘अर्थ’पूर्ण विचार केला आहे. याआधी देशाचा विचार करतांना ‘अर्थ’ला हीन समजत होतो. कदाचित, तुम्हीही हे ‘पाप’ केले असेल. पण आता न्यूनगंड सोडा. उठा राष्ट्रवीर हो! सज्ज व्हा, आणि जमेल तितके, शक्य होईल तितका ‘शिष्टाचार’ करा. ‘यस वी क्यान’ अस कोणी तरी मुंबईत मध्यंतरी बोललेलं. हो! मी ‘राजा हिंदुस्तानी’चा आदर्श घ्यायचे ठरवले आहे. सतराशे कोटीचे ‘अर्थ’पूर्ण काम तमाम केले. पहा, याला म्हणतात ‘सो कलमाडी की आणि एक राजा की’. तसे या आदर्शवादी मायबाप सरकारने खरंच एक मोठा ‘आदर्श’ निर्माण केला आहे. सर्वच आदर्शमंत्री लोकांचे सरकार आहे. (more…)

काय चालू आहे यार माझे. नुसत्या चुकाच चुका घडत आहे. आता मी तिला कंपनीच्या आयडीवरून एक इमेल पाठवला. पाठवल्या नंतर चेक केल्यावर लक्षात आले की, त्यात मी माझा जीमेलचा आयडी सकट जसाच्या तसा इमेल फोरवर्ड केला गेला. हे अस रोजच झाल आहे. मागील आठवड्यात एका कंपनीच्या इंटरव्यूला जमणार नव्हते. तसा मी इमेल देखील पाठवला. पण चुकून दुसर्याच कंपनीला. यार! काय चालल आहे. चूक घडून गेल्यावर लक्षात येते. मागील वेळी चुकून मला एका मोठ्या कंपनीच्या एच आरने इंटरव्यूसाठी फोन केलेला. ती मला फ्रेमवर्क बद्दल विचारात होती. आणि मी मला आपला ‘येस’ करत बसलो. (more…)

काय बोलावं अस झालं आहे. आजचा दिवस! सर्वात सुंदर दिवस. मला आता नाही रहावत. मी बोलून मोकळा होतो. मला खरंच, नाही आता कंट्रोल. खूप दिवसांनी सकाळी उठून पळायला गेलो. आवरून पहिल्या इंटरव्यूसाठी गेलो. या कंपन्या सुद्धा असले अर्धवट पत्ते देतात. दोन किमी पायपीट करावी लागली. कंपनी फार काही खास नव्हती. ते नेहमीप्रमाणे बराच वेळ बसून राहावे लागले. त्या कंपनीची एच आर ने दहा जणांमध्ये सुरवात माझ्यापासून केली. असो, सध्याच्या कंपनीची ‘महिमा’. आता पहिल्याच राउंडला एच आर कशी आली कुणास ठाऊक. बर ती ‘ताई’ जरा जास्तच करीत होते. काय बोलायचे आणि ही काय बोलत होती. मला म्हणाली ‘तुझ्यातील एक कमतरता सांगू का?’. आता मी ह्या ताईला ‘नाही’ अस का म्हणेन? मला म्हणाली, ‘तू शॉर्ट टेम्पर आहेस’. काय बाई होती, चेहरा पाहून चक्क ‘खोटे भविष्य’. मी नाही म्हटल्यावर, तीचा चेहरा पाहण्यासारखा झाला होता. (more…)

प्रश्न प्रपोजचा नाही आहे. आता कसं सांगू यार! प्रपोज करणे फार अवघड गोष्ट नाही आहे. मी ते करू शकतो. नक्की करू शकतो. प्रश्न हा आहे की, म्हणजे स्पष्टच बोलतो. तीच्या मनात नेमक काय चालू आहे. हे कळायला मार्गच नाही. मुख्य म्हणजे ती नेमकी कशी आहे, हेच कळेनासे झाले आहे. कधी वाटते तीचा स्वभाव रागीट आहे. कधी वाटते, ती खुपंच समजूतदार आहे. मी ज्या ज्या वेळी तिला पाहतो. त्या त्या वेळी ती नवीन वाटते. माझा स्वभाव नकारात्मक नाही. माझ्या मनात न्यूनगंड देखील नाही. मी वस्तुस्थितीबद्दल बोलतो आहे. पण तिच्यासमोर मी काहीच नाही. मी पुन्हा जुनाट विषय काढत नाही आहे. (more…)

हो खरंच! मी मराठीच आहे पण, माझ्या ट्विट्स आणि फेसबुकवरील सर्व स्टेटस ‘इंग्लिशमधून’ असतात. कॉमेंट्स देखील मी ‘इंग्लिश’ मधून टाकतो. त्यासाठी मराठीचा वापर करीत नाही. काय बुवा! आता नेटवरही मराठी मराठी कशाला? माझी ‘सही’ देखील मराठीत नाही. मी लिखाण सुद्धा मराठीत करीत नाही. परंतु मी मराठी आहे. मी गप्पा देखील मराठीत करीत नाही. आणि कंपनीत तर छे बुवा! कुठे पण मराठी कसं बोलायचे? आता सिनिअर लोक मराठी कुठे आहे? आणि ‘हिंदी’ बोललं तर बिघडलं कुठे?. (more…)

वनवास संपला! किती सतावलं यार तिने! पण आता मस्त वाटत आहे. काल दुपारी मला तिने दोन इमेल पाठवले. किती मस्त. आणि आज मी आता एक इमेल तिला पाठवला आहे. आणि पिंग करून गुड मोर्निंग सुद्धा केल. कालपासून सगळंच छान वाटत आहे. दोन नोव्हेंबरला मला तिने स्वतःहून पिंग करून ‘गुड मोर्निंग’ केलेलं. त्यानंतर काल दुपारी तिचे दोन इमेल. मध्यंतरीच्या काळात का रागावली होती कुणास ठाऊक! मी तिला दिवाळीनंतर दहा तारखेला पिंग केलल. पण तिने रिप्लाय दिलाच नव्हता. वाटल ती बिझी आहे म्हणून. नंतर स्वतःहून करेल. पण त्यानंतर ना तिचा इमेल आणि ना साधे पिंग. बरोबर चौदा दिवस. पण अशी माझी काय चूक झाली होती, काय माहित. (more…)