किती कठीण! ती दुपारी ऑफिसात येते. तिचा आणि माझ्या ड्रेसचा रंग सारखा. मला तिच्याशी बोलायची खूप इच्छा असते. पण कस? सुचत नाही. कॅन्टीनमध्ये मी मित्रांसोबत जेवायला बसतो. सर्वजण गप्पात रंगलेले असतात. मी तिच्या येण्याची वाट पाहत असतो. ती येते.. ती कोमल, ती सुंदर! ती गोड, ती छान! पाहून मी सुखावतो आणि हालहाल सुरु होतात. अगदी पहिल्यांदा पहिले त्यावेळी जस झाल होत तसं! तसं हे आता ‘नेहमीचेच’. मग तिच्याच आठवणी. जेवणानंतर, डेस्कवर बसल्यावर तिला पाहणे हाच ‘एक कलमी कार्यक्रम’ सुरु होतो. तिच्याशी कस बोलू? तिच्या डेस्कवर कसा जाऊ? काय कारण सांगू? सगळा विचार करतो. पण.. हा ‘पण’ मध्ये येतो. (more…)